Slapen kon op een kamer met drie anderen en ontbijten kon in een restaurantje om de hoek. Ik kwam ongeveer tegelijk aan met Noemie, een 26 jarige lerares uit Frankrijk en besloten samen wat te gaan lunchen, het was inmiddels twaalf uur geworden. Zij was net terug uit San Francisco en had er een trip van drie weken op zitten bij vrienden door het hele land. Ze zou de volgende dag terug vliegen naar Parijs en bleef dus nog één nacht slapen in het hostel in Boston. ’s Avonds zijn we wat gaan drinken in een tent in de lange drukke winkelstraat om de hoek: Harvard Avenue.

Terug aangekomen in het hostel ontmoette ik Phillipp, een jonge Duitse kok die vrijdag met een vriend die een semester aan Harvard studeerde, aan een rondreis begon aan de westkust. Blijkbaar is de Amerikaanse westkust nogal populair onder Europese toeristen. We besloten de volgende ochtend samen met Noemie te ontbijten in Steves Kitchen. Een klein maar gezellig ontbijtrestaurant op vier minuten lopen van het hostel. Na het ontbijt vertrok Noemie richting het vliegveld en Phillipp richting de stad. Hij was zijn wereldstekker vergeten.

’s Middags trof ik Phillipp op een bank in het hostel en vroeg me af of hij al plannen had voor het avondeten. Hij vertelde dat hij met een vriend een voetbalwedstrijd zou gaan kijken en of ik zin had om mee te gaan. De plannen die ik had liet ik varen en besloot met het Duitse gezelschap mee te gaan. ’s Avonds tegen twaalf dook ik mijn bed weer in bij het goedkope hostel. Ik had in één avond leren pokeren en door stom toeval zelfs nog gewonnen ook.

De volgende dagen trok ik al fotograferend door de binnenstad van Boston en deed daarbij ook het toeristische gebied van de stad even aan en maakte mij klaar voor vertrek naar Portland.

Momenteel verblijf ik dus weer in Portland. De stad waar ik gisteren inmiddels voor de derde keer mijn koffers plantte. Na een busreis van bijna twee uur stopte de bus ’s middags bij het busstation. Tijdens mijn trip van vorig jaar heb ik Briana leren kennen. Een studente van het SMCC waar wij toen in het studentenhotel verbleven. Zij was zo vrij geweest om mij een paar dagen in huis te nemen tot ik iets beters gevonden had. Ik had mijzelf per taxi naar het groene vrijstaande huis laten brengen dat aan alle eisen van een Amerikaanse woning voldeed: het was vrijstaand, van hout en vrij groot. Briana en haar huisgenoot hadden sinds kort twee kittens in huis, twee zwarte katjes van amper negen weken oud die vrijwel altijd voor wat spektakel in huis zorgden.

Gisteravond had Briana nachtdienst als radioloog in het ziekenhuis. Ze leidde me de benedenverdieping rond (de bovenverdieping is van iemand anders) en liet me mijn ‘bed’ zien. Een matras op de grond tussen de bank en de vensterbank zou twee nachten mijn bed zijn. Goed genoeg: het was minder ingezakt dan het bed in de Farrington Inn en met die twee rondrennende vlooienbalen zou ik mij niet vervelen als Briana aan het werk was. En zo geschiedde: ik bewerkte wat video’s en foto’s, keek een filmpje en viel in slaap. Tot om 5:00 uur één van de katjes bedacht dat ik misschien wel zou willen spelen. Dat probeerde hij duidelijk te maken door vanaf de bank op mij te springen. Na een paar rondes vond ik het wel weer genoeg. Zette het beestje een meter verderop en viel weer in slaap.

Vanmorgen moest ik in huis blijven. Briana was nog steeds aan het werk en ik verwachtte een pakketje van de postbode. Ik was mijn statief vergeten mee te nemen in het hostel in Boston. De hotelmedewerker heeft het verstuurd voordat ik goed en wel aangekomen was in Portland en het statief zou voor twaalf uur bezorgd worden. Rond elf uur was de postbode langs geweest en besloot ik op pad te gaan. Ik had een huurauto gereserveerd om de komende dagen iets flexibeler te zijn. In Boston was er elke vijf minuten wel een metro die vanaf elke plaats de stad in vertrok. Hier in Portland zijn er vijf buslijnen die soms op tijd rijden, en soms ook eigenlijk compleet ongeregeld. Daar komt bij dat de bus ruim een uur doet over een stukje waar een automobilist tien minuten over zou doen.

Na een paar handtekeningen vertrok ik met de gehuurde Toyota Corolla richting het huis van Briana. De kleinste auto die ze verhuurden op het vliegveld van Portland is voor Nederlandse begrippen nog een redelijke forse. Het was even wennen dat ik niet hoefde te schakelen. Amerikanen zijn vaak te lui om een koppelingspedaal in te trappen en tegelijk nog te schakelen ook. En dat iedere keer bij het optrekken. 90% van de auto’s hier zijn automaten en na een paar minuten had ik het ook onder de knie. Ik had ineens een voet over, dat wel.

Morgen vertrek ik naar een motel aan de rand van de stad maar gelukkig ben ik een stuk mobieler met de zilvergrijze huurautosleutels in mijn broekszak. Morgen heb ik nog een ander uitje op de kalender staan. Een paar steden verderop is morgen (en was vandaag) een vliegshow aan de gang. Ik kwam op dat idee omdat er tijdens de busreis spontaan een viertal F16’s met gekleurde rook over de bus vlogen. Daar moest dus iets aan de hand zijn. Na wat vluchtig googlewerk vond ik de website van het evenement: The Boston-Portsmouth Air Show. Morgen meer, als ik tenminste internet heb in het motel.

Ondertussen heb ik trouwens een paar filmpjes (filmpje 1, filmpje 2 (beter) en filmpje 3) en meer foto’s online gezet. Neem daar ook eens een kijkje.

So bye for now, see you and have a good one…

Ik had vandaag eigenlijk niets op de planning staan. Ik wilde vandaag proberen om een ingang te vinden bij de Bostonse brandweer. Het oudste brandweerkorps van de Verenigde Staten. Ik dacht nog eens goed na over het gesprek met de brandweerman gisteren hier om de hoek. De kazerne zat hier twee straten verderop had hij gezegd. Ik besloot na een opfrissende douche om met een cameratas en iPad gevuld met foto en filmmateriaal van de Woudenbergse brandweer te vertrekken naar de kazerne waarin Ladder 37 en Engine 7 stonden opgeslagen. Natuurlijk kwam ik op het verkeerde moment. De kazerne was leeg en verlaten. Zouden ze geen dienst hebben vandaag? Nee: zelfs dan neem je de brandweerauto niet mee naar huis. Ik bedacht me dat ze vast onderweg waren naar een uitruk die vaak alleen maar ongepland zijn en vooral niet uitkomen. Gelukkig trof ik op de parkeerplaats naast de garage een oudere man met het opschrift ‘Boston Fire’ op zijn rug. Ik sprak hem aan en vertelde hem dat ik op zoek was naar ‘de Chief’. Hij gebaarde me om mee te lopen. Hij schoof een raam open op het kantoor aan de voorzijde van het pand en drukte op de knop waarna met luid geratel de grote roldeur van de brandweerkazerne opende.

Ook hij kwam tot de conclusie dat ze er niet waren. Het lag dus niet aan mij bevestigde ik mijzelf. De chief zou ook terug zijn zodra de auto’s terug zijn en dat kan wel even duren sprak de man. Ik besloot later terug te komen en bedankte de brandweerman die blijkbaar nu geen dienst had. De tijd die nu overbleef wilde ik gebruiken om eens goed om me heen te kijken. Ik begon de buurt nu aardig te kennen en besloot weer eens een nieuw stukje stad van mijn voetsporen te voorzien en sloeg rechtsaf over het spoorviaduct bij Back Bay Station. Ik liep na een paar minuten in een luxer gedeelte van de stad. De auto’s waren nog groter geworden en overal kwam ik mannen tegen in grijze pakken.  Ik stond plots voor een groot monumentaal gebouw met in grote sierletters ‘New England School of Law’ in de voorgevel gegraveerd. Ik stond voor de plaatselijke school voor rechten. Dat verklaarde ook de bepaalde luxe die mij hier opviel. Voor ik goed en wel de straat door was zag ik ver achter mij de brandweerauto’s van District 4 de kazerne weer inrijden. Ik besloot nog even wat foto’s te schieten en terug te wandelen naar de brandweerkazerne.

De deur van de brandweerkazerne werd geopend door Benny. De brandweerman die ik gister ook had gesproken. Hij zou overleggen met de dienstdoende commandant. Even later kwam hij neuriend weer het kantoortje binnenlopen waarin ik inmiddels in gesprek was geraakt met een brandweerman die momenteel op vakantie was en daarom in de brandweerkazerne Patience zat te spelen op een computer. Benny vertelde mij dat ik contact moest hebben met het hoofdkantoor van de brandweer en krabbelde iets op een papiertje. “Hier, bel dit nummer en vertel je verhaal. Vaak kunnen ze deze week nog wel iets regelen voor je.” zei hij terwijl hij mij een kladbriefje met een telefoonnummer overhandigde. Even later liep ik weer buiten terwijl ik direct het zojuist gekregen nummer probeerde te bellen. Er werd niet opgenomen.

Ik had nog een optie om bij de brandweer binnen te komen. Toch was binnenkomen inmiddels gelukt. Dat was niet bijzonder moeilijk: een bel indrukken en wachten tot iemand je binnen laat. Ik had een paar dagen geleden bij een brandweerkazerne in de binnenstad ook geinformeerd hoe ik zoiets zou kunnen regelen. Zij hadden me een adres gegeven van het hoofdkwartier op een paar kilometer afstand van mijn hotel. Ik kon natuurlijk ook gewoon even langs gaan op het hoofdkantoor. Dat praat makkelijker leek mij zo. Ik zag alleen een beetje tegen de wandeling op en besloot iets anders te doen. Ik was inmiddels al vier dagen, hele dagen aan het lopen geweest en dat begon ik toch steeds wel te voelen aan het eind van de dag. Ik besloot een fiets te huren. Volgens het greenwheels-principe (huur een auto op een afhaalstation en breng hem weer terug op een andere plek als je hem niet meer nodig hebt) worden hier in Boston fietsen verhuurd. Op een aantal plekken in de stad staan electrische fietsenrekken met daarin mooie en nieuwe stadsfietsen. Na een trucje met een creditcard en een betaalmachine kon ik de fiets uit de stalling halen en ging ik op weg naar het hoofdkwartier.

Eenmaal aangekomen op de Southhampton Street nummer 115 bleek de man van Public Information niet aanwezig te zijn. De medewerkers die inmiddels bij de balie waren komen aanlopen begonnen onderling hevig te brainstormen hoe ik hem zou kunnen bereiken. Er werd een nummer op een papiertje gekrabbeld van Steve McDonald. De man die bepaalde dingen voor elkaar zou kunnen krijgen. Ik vergeleek het nummer dat ik zojuist kreeg met het nummer dat ik vanmorgen door Benny in mijn handen gedrukt kreeg: exact dezelfde. Hij was vandaag dus niet aanwezig concludeerde ik. Daarnaast kreeg ik van de man die mij te woord stond een visitekaartje mee. Richard bleek voorzitter van de vakbond van de Bostonse brandweer. “Mocht je er niet uitkomen of problemen hebben, bel me.” De vrouw die al die tijd heel geinteresseerd had geluisterd naar mijn plannen bleek Christine te heten en medewerkster te zijn op de meldkamer. Zij besluit welke brandweerauto’s waarheen gaan en neemt de telefoontjes aan die via 911 binnenkomen. Als ik toestemming had van Steve, dan moest ik zeker even bij haar langskomen, verzekerde ze me.

Ik bedankte het duo en verliet het hoofdkantoor. Mijn fiets moest binnen het uur terug zijn bij een fietsenstalling. Ik begon op een lekker tempo terug te fietsen richting de winkelstraat. Het was nog vroeg in de middag toen ik de fiets terug duwde in de fietsenstalling. Ik vroeg mij af of straatfotografie mij af zou gaan. In enkele uren klikte ik een half kaartje vol met foto’s die ik even later in het hotel met veel plezier heb zitten bewerken. Dat smaakte naar meer. In zover meer dat ik net nog even de buurt in gewandeld ben om wat avondshots te maken. Morgen verhuis ik naar een ander onderkomen in Boston dus dit kan wel eens de laatste keer zijn dat ik hier in deze buurt ben.

Ik had gisteren een afspraak gemaakt voor vanmiddag met iemand van de creatieve afdeling van de Apple store om een probleem op te lossen in Final Cut Pro X. Het programma waarmee ik de komende weken nog wat film wil bewerken tot een leuk filmpje wilde zo hier en daar nog wel eens een paarse flits door mijn zorgvuldig bewerkte film heen gooien. Special effects en sepia toning zijn zo best mooi, maar niet elke kwart seconde in elk stukje video. Na het ontbijt was het enkel hopen dat het snel droog zou worden, hoewel ik die hoop eigenlijk al opgegeven had bij het aanschouwen van de lucht.

Plots klonk er een sirene door de buurt. De sirene van één of meerdere aanrijdende brandweerauto’s op weg naar een uitruk weergalmde tussen de hoogbouw die je in zulke steden vaker treft. Ik liep naar mijn openstaande en natgeregende raam om te zien of ik iets kon meepikken van het brandweergeloei in de straat. Net op tijd zag ik ‘Tower ladder 33’ onder mijn raam langs zoeven en luid toeterend de bocht omzwieren. Daarna werd het stil en hoorde ik remmen van een stevige vrachtauto. De melding moest dus hier ergens in de buurt zijn, of eigenlijk om de hoek. Ik pakte mijn fototoestel en liep de gang op om daar zoals gewoonlijk (nu snap ik dat je die dingen bij brand niet mag gebruiken) ruim een minuut op de lift te wachten.

Niet veel later stond ik dan beneden op straat. Ik moest even nadenken op welke straat ik precies uitkeek en welke bocht de grote glimmende firetruck had genomen. Na drie stappen zag ik flikkerende lichten reflecteren in de plassen op straat en ik liep de straat in. Net zoals dat in Nederland gebruikelijk is stonden er voor de deur van het hotel een tweetal grote brandweerauto’s met enkele brandweermannen in rustpositie ernaast. Ik verwachtte de rest van het brandweerpersoneel in het pand dat opvallend brandloos leek aan de buitenkant. Na een paar knikjes raakte ik in gesprek met één van de brandweermannen die de wacht hielden bij de truck. Hij vertelde me dat er een rookalarm was afgegaan en dat ze nu moesten kijken of er echt brand is. “Als we dat niet zouden doen en er zou brand zijn, dan worden we aangeklaagd” vulde hij zichzelf aan. Nu het eerste contact gelegd was legde ik uit dat ik in Nederland regelmatig journalistiek werk deed voor de lokale kranten en graag een reportage zou maken van de Bostonse brandweer. “Je moet even met Chief Malone praten, maar die werkt morgen pas.” antwoordde de vriendelijke levensredder. Op dat moment kwam er een groepje brandweermannen het hotel uitlopen. “False alarm” riep de firefighter die met een bijl in zijn hand terug de voorste brandweerwagen instapte. De chauffeur had mij net uitgelegd dat deze auto genoeg water bij zich had om tien minuten te kunnen blussen, daarna moesten ze overschakelen op de brandkranen. Ook mijn nieuwe brandweervriend stapte in en vertrok terug naar de kazerne die blijkbaar twee straten verderop zat. Gisteravond had ik bij het hardlopen al een garage gepasseerd maar mij was niet opgevallen dat het één van de vele brandweerkazernes was die boston rijk is. Morgen maar eens met Chief Malone praten dus.

Toen ik om half twaalf het hostel weer uitliep met mijn tas vol met een laptop en een camera bleek het nog altijd te regenen. Hoewel er een stevig windje blies was het nog steeds niet koud. In een korte broek en een T-shirt kon je gelukkig droog blijven als je een beetje bij de gebouwen bleef lopen. Op kruispunten werd je gewoon nat. Natgeregend liep ik de Apple store binnen. Het pand dat bekend staat om zijn grote glazen voorgevel zou in dit geval herkend kunnen worden aan de gigantische beslagen voorgevel. Binnen blies de airco: brrrrr dat was koud. Na een uurtje was mijn probleem opgelost en liep ik de winkel weer uit. Het was tijd om iets met die camera in mijn tas te gaan doen. Op deze regenachtige dag liep er genoeg volk over straat dat ook wel iets bijzonders had. Een jongedame in knalroze rubberen laarzen trotseerde het zebrapad over de vierbaans eenrichtingsweg in het centrum. De laatste meter van het zebrapad was overgegaan in een rivier richting de put enkele meters verderop. Haar voeten verdwenen volledig onder water: de laarzen waren dus nog nuttig ook.

Van dit schouwspel genoten te hebben bleek er nog veel meer om mij heen te gebeuren. Kapotgewaaide paraplu’s, nog meer laarzen, een groep chinezen (vast toeristen) en een aantal mensen die rondjes leken te lopen voor een winkel. De heren en dames hadden allen een groot bord om hun nek. “IN STRIKE” stond er op grote letters opgeschreven dat volgens mijn vertaling betekende dat ze in staking waren.  Ik besloot één van de stakers aan te spreken die mij direct doorverwees naar hun voorman. Het groepje van een man of vijftien bleken ex-medewerkers van Verizon te wezen. De op een na grootste telefoonprovider van Amerika had vannacht om 0:01 uur hun contracten laten aflopen. De voorman vertelde me dat ik eigenlijk naar Franklin Street zou moeten gaan: daar is het hoofdkantoor van Verizon.

Een half uurtje later stopte de metro om de hoek van de telefoonmaatschappij waar inderdaad een behoorlijk aantal mensen rondjes liepen rondom de grote toren van Verizon. Ik ontmoette Jeff. Een 44 jarige blinde Bostonian, zoals de inwoners hier genoemd worden. Jeff vroeg zich af waar de volgende maaltijd vandaan zou komen. Hij had 25 jaar voor Verizon gewerkt en was sinds vanmorgen werkeloos. Vanmorgen om 0:01 uur liepen de arbeidscontracten van 45.000 werknemers af. In één minuut raakte een compleet voetbalstadion zijn baan kwijt. Niet alleen zijn baan was Jeff kwijt: ook zijn pensioen hadden ze hem vannacht afgenomen. “Ik ben niet boos op Verizon. Dat is te zacht uitgedrukt.” benadrukte hij zich voordat hij samen met enkele honderden ex-werknemers begon te schreeuwen tegen medewerkers op het hoofdkantoor die het pand verlaten. “Wie denken jullie wel dat jullie zijn?! Smeerlappen!!!” Jeff mag dan misschien niets zien, hij heeft zeker geen probleem om zich hoorbaar te maken. Zijn collega’s vielen hem bij tot de medewerkers onder politie-escorte tot de hoek gebracht waren.

Jeff vertelde me dat hij zelf ook wel wist dat Verizon ze niet opnieuw zou aannemen maar dat hij nu toch niets te doen heeft. “Er moet volgende maand ook weer gegeten worden.” ging hij verder terwijl hij met duizend collega’s in de stromende regen rondjes bleef lopen om het pand. Ik vertelde Jeff wat mijn werk en doel was de komende twee maanden en of ik zijn verhaal mocht gebruiken als reisverhaal. “Ja natuurlijk mag je dat. Ik wil dat iedereen weet wat voor een rotzakken het zijn hier”. Hij voegde toe dat de komende tien dagen nog veel meer acties op de planning staan. “Dit is pas het begin. We gaan minimaal nog tien dagen door. We maken files, zetten de hele stad op stelten tot we onze zin krijgen: Respect en het geld waar we jaren voor gewerkt hebben.” In een paar uur tijd kreeg de financiële crisis van Amerika een gezicht. Jeff bedankt.

’s Middags ben ik met de camera de stad ingedoken. Helaas vandaag nog zonder resultaat. Hoewel ik mij prima vermaakt heb in de binnenstad van Boston heb ik nog geen moeite gedaan om iemand zover te krijgen om op de foto te gaan. Ik heb mijn zinnen gezet op een politieduo in een halve actiepose: de een staat heel mooi voor de auto terwijl de ander zijn aandacht probeert te trekken omdat ze blijkbaar naar een oproep moeten. Dat wordt mijn eerste opdracht dus.

Toen ik met mijn telefoon op de binnenplaats met Nederland zat te skypen viel mij op dat de camera aan de achterkant van de nieuwe telefoon niet werkte. Gelukkig is er altijd nog de Apple Store op 10 minuten lopen. Na de gigantische glazen trap drie keer beklommen te hebben en daarmee mijn dagelijkse training eigenlijk al achter de rug te hebben werd mijn nieuwe telefoon vervangen door een toestel waarvan de camera wel werkte. Zo kan het dus ook in Amerika.

Verder kwam ik door een foutje in de Metro spontaan op een operafestival over Shakespeare. Niet mijn ding maar goed genoeg om even in het gras neer te ploffen voor een korte pauze en een hotdog. Het OV in Boston begin ik inmiddels te begrijpen maar van het verkeer snap ik steeds minder. Ik ben (of was eigenlijk) steeds de enige die netjes bij het stoplicht bleef wachten tot hij over mocht steken. Alle, maar dan ook echt alle Amerikanen steken bij het rode handje op het voetgangersstoplicht gewoon over. Daar heb ik me dus maar overheen gezet. Even kijken en gewoon doorlopen.

Een ander leuk feit is de parkeerhulpen. Daar waar we in Nederland onze autosleutels enkel bij de duurdere restaurants afgeven, viel het mij en mijn twee nederlandse buren daarstraks bij het eten op dat het hier geen luxe blijkt om een parkeerservice voor je restaurant te hebben. De parkeerplaatsen (2 stuks) van het restaurant (hoofdgerecht: 11 euro) werden netjes beheerd door de grote meneer met “valet” op zijn rug. Eerst dachten we dat hij de meters bijvulde, maar hij bleek daadwerkelijk de auto ‘voor te rijden’. Of te starten als hij al op de voorste parkeerplaats stond.  Na even googlen viel mij net op dat er zo zelfs Burger King restaurants zijn met een parkeermeneer voor de deur. Prima service en goed voor het gevoel. “Ik heb zitten eten bij een restaurant waar ze zelfs parkeerservice hadden…”

Dan nog even dit: ik ben dus begonnen met hardlopen. De eerste keer lopen in Boston op mijn nieuwe schoenen. Resultaat is 2,3 kilometer met een snelheid van 9,2 km/u. Niet slecht voor een beginner. Het was nog warm genoeg. Ik wil morgenochtend proberen om een nieuw stukje te lopen als het wat frisser is nog. Nu nog even wat drinken en lekker naar bed.

Mijn weblogs blijven overigens gewoon in het Nederlands, de video’s gaan over in het Engels. “Video’s? Welke video’s?” Juist: ik heb gisteravond met veel pijn en moeite wat videobeelden samen weten te voegen waar ik straks nog met een leuk stemmetje een verhaaltje moet gaan inspreken. De video’s zullen hier ook aangekondigd worden. Gisteravond was ik gaar genoeg om geen verhaaltje meer in te spreken of een weblog te typen. Daarnaast wordt je ook een stuk moeier in een kamer zonder verlichting.

De heenreis ging eigenlijk bijzonder goed. Daar waar we vorig jaar met een groep ASA studenten de weg kwijt waren naar het hotel, hadden we die eigenlijk snel gevonden dit maal. “We? Je ging toch alleen?”. Ja ik ging alleen en ben nog steeds alleen. Er kwam enkel een klein dingetje tussen.

Nadat we vanaf Schiphol een poosje gevlogen hadden maakten we een stop in Ierland. Vliegtuig leeg, iedereen er uit en alle patienten voor Amerika naar de tax-free zone. Door de controles, beveiliging, etc. Toen ik net mijzelf had gesetteld naast een stopcontact en een beker fris bedacht ik dat ook mijn telefoon toe was aan een nieuwe lading stroom. En daar gingen we: mijn telefoon was weg. Normaal zie ik dingen over het hoofd dus na mijn tas en tafel driemaal binnenstebuiten gekeerd te hebben besefte ik me dat ik mijn telefoon niet in een bak had gelegd bij de veiligheidscheck waar tot zelfs je riem af moest. Dat wilde dus zeggen… Dus dan was mijn telefoon… Shit! Hij ligt nog aan boord!

Na de landing was ik mijzelf gaan klaarmaken, tassen gepakt en ik was weer even gaan zitten. Daar moest de telefoon uit mijn zak gevallen zijn. Tegen alle veiligheidsinstructies in had ik na de landing mijn telefoon al aangezet. Dat wilde zeggen dat ik mijzelf zou moeten kunnen bellen (als ik tenminste een telefoon had). De bediende van het restaurantje bood mij zijn telefoon aan, maar blijkbaar kun je hier niet zomaar internationale gesprekken voeren. “This service is…..” Met een “thanks” liep ik door. Ik was mijn enige communicatiemiddel verloren in de eerste 5 uur van mijn reis. Dat was 1, maar waar ging dat vliegtuig heen met mijn telefoon? Er schoten een aantal dingen door mijn hoofd tot ik bij een tafel verderop twee twintigers Nederlands hoorde praten. “Jullie spreken Nederlands?”. In no-time had ik een Nederlandse telefoon in mijn handen en kon ik mijzelf bellen. Na enkele seconden klonk er een Ierse  “Hello!” aan de andere kant die mij vertelde dat hij de telefoon zou afgeven bij de gevonden voorwerpen desk. Meer over dit avontuur in mijn videolog.

Ik sprak de jongens nog even voor ik op pad ging naar de gevonden voorwerpen en hoorde dat zij ook onderweg waren naar Boston. Ik bedankte en nam afscheid. Deze jongens hebben mijn reis gered geloofde ik. Ik had het mobiele nummer van één van de heren dus ik zou ze morgen wel even bellen om ergens wat te drinken. Het tweetal kwam ik een paar uur later tegen buiten bij de bushalte van de luchthaven. Alsof het lot ermee speelde bleken zij precies dezelfde reis te maken als ik. Ze waren om 9:30 uur vertrokken van Amsterdam naar Dublin om door te vliegen naar Boston en ze waren nu onderweg naar 40 Berkeley. De jeugdherberg waar ik ook onderweg naar was. Na een voorstelronde besloten we de krachten te bundelen en niet veel later kwamen we aan bij de YMCA. Nog meer toeval zou toch niet mogelijk zijn? Jawel: de twee Nederlanders die ik dus stomtoevallig in Dublin op een vliegveld aansprak omdat ik mijn telefoon kwijt was, slapen nu 2 kamers verderop.

Gisteravond ben ik de stad even ingelopen. Die stad is slechts een kilometer lopen dus makkelijk te doen. Vandaag ga ik op zoek naar nieuwe sportschoenen zodat ik wat kan gaan hardlopen. Met weinig andere verplichtingen wil ik dat nu toch eens gaan oppakken. Na twee uur liep ik met pijn in mijn voeten tevreden het hotel weer binnen. Mijn oogst van de dag: een nieuwe iPhone, een Amerikaans telefoonnummer en een fles Jus ‘d Orange. Dat laatste kwam eigenlijk uit de avondwinkel om de hoek, maar was ik wel aan toe. Inmiddels kan ik dus bellen en gebeld worden op +1 (617) 899 2660. Even een testje gedaan naar mijn gastadres in Indianapolis en het werkte direct. Daar kan Nederland nog wat van leren.

De tickets liggen inmiddels al een tijdje klaar in mijn mailbox en ook het verblijf in Indianapolis was al geregeld.  Na de organisatie van het EK Steppen had ik enkel nog een paar dagen tijd over om mij voor te bereiden op deze ultrareis van de komende dagen. Inmiddels heb ik ook een nieuwe koffer aangeschaft en wat inkopen gedaan. Sterker nog: in een opwelling heb ik zelfs mijn koffer al ingepakt vanmiddag. Mijn nieuwe 88-liter-TSA-slot-met-rits-koffer zit bijna bomvol met kleding voor werkelijk alle weersomstandigheden. Vlak voordat ik de rits dichtritste bedacht ik me dat er ook voor het gemak nog even een jas mee moest. Een herfstjas volstaat. Ik blijf immers tot oktober.

Ook heb ik boeken gekocht. Normaal kon ik tijdens een vliegreis nog wel eens terug vallen op reisgenoten vanuit de studiereisgroep. Dit jaar zal ik me moeten vermaken met de overige passagiers, met de iPad of met een goed boek. Ik heb Monopoly nog altijd op de iPad staan, dus wie weet vind ik passagiers die mee willen doen met een gezellig potje Monopoly. Ik verwacht niet dat die mensen plannen hebben om te gaan shoppen.

Ik vlieg met Aerlingus op vrijdagochtend om 9:30 uur via Dublin. Dat betekend dat ik om 7:00 uur aanwezig wil zijn op Schiphol en mijn moeder dus met de auto met mij en een koffer vol kleding om 6:00 uur zal gaan rijden. Juist: reken even een uurtje om wakker te worden en me klaar te maken voor vertrek en je zult op een schokkende 5:00 uur uitkomen om wakker te worden. Dat brengt me tot de conclusie dat het nu ook wel tijd is om naar bed te gaan. Morgen even de laatste spullen inpakken en dan voor de laatste keer in mijn eigen bed naar bed.

Ik had de afgelopen tijd met de VS reis in mijn hoofd al een paar besluiten genomen en wat mensen op de hoogte gebracht van mijn plannen. Om op een ochtend zonder enige aankondiging te vertrekken zou nog wel eens nare reacties kunnen veroorzaken als ik weer een voet op Hollandse bodem ga zetten.

Mijn moeder bleef maar steken bij de vraag ‘waarom’ en ‘wat ik daar dan in hemelsnaam ga doen’. Op beide vragen kan ik eigenlijk geen goed antwoord geven. Ik leef eigenlijk altijd al behoorlijk ongestructureerd en tot nu toe heeft me dat bijzonder vaak positieve kansen opgeleverd. Ik heb enkele dingen vastgelegd voor mijn reis: vertrekdatum, terugkomstdatum en de stad waar mijn reis begint en eindigt: Boston. Natuurlijk zal een groot deel van mijn reis zich afspelen in South Portland in Maine. De stad waar ik inmiddels al vaker geweest ben.

Misschien huur ik wel een auto en ga ik rondtrekken in New York of ga ik een week op pad met de brandweer van Boston. Ik kan wel 1001 dingen bedenken die ik nog eens zou willen doen als ik daar toch ben. Tijdens mijn vorige twee trips naar de VS lag het schema nogal vast: ’s morgens school, ’s middags cultuur en ’s avonds waren we vaak vrij. Misschien ga ik wel een weekje meedraaien op het college of vertel ik klassen iets over Nederland. Kortom: ik heb geen plannen maar ik verwacht niet dat ik vaak stil zal zitten.

Ik vertrek dus op vrijdagochtend 9:30 uur vanaf Schiphol naar Dublin in Ierland. Na een korte pauze van slechts vier uur vlieg ik dan door naar Boston en is de reis officieel begonnen.

Voordat we ons bed in doken ben ik samen met een reisgenoot richting de binnenstad van Boston gewandeld. Eigenlijk was dit al tijdens het avondeten dat we koers zetten naar de Apple store van Boston. Drie verdiepingen, ontelbaar veel medewerkers en een superdeluxe inrichting van de winkel.

Terwijl wij voluit Nederlands tegen elkaar praatten werd dat tweemaal bruut onderbroken door een Nederlandse stem die vroeg of wij uit Nederland kwamen. Je moet hier in tegenstelling tot in South Portland goed opletten en ook je Nederlandse woorden gepast kiezen. Het kan maar zo dat je namelijk ineens antwoord krijgt van een Nederlander.

We hadden eigenlijk een rondleiding op de scholen Harvard en MIT gepland maar deze vielen letterlijk in het water. Terwijl wij het terrein van Harvard opwandelden besloten de weergoden om de sluizen open te gooien. De binnenplaats van Harvard veranderde in korte tijd in een gigantisch zwembad waar sommige leerlingen letterlijk een duik in namen.

Terwijl in de stad rondsloften viel mijn oog op een sportwinkel met een oranje shirt in de etalage. Toen we binnen liepen bij deze enorme sportshop  bleek al snel dat het om Nederlandse sportkleding ging. In verband met de finale van het WK, die vandaag gespeeld wordt in Zuid Afrika, verkopen de sportwinkels hier massaal Nederlandse en Spaanse kleding. Ik kon dan ook niet achterblijven zonder een typisch Nederlands (en dus knaloranje) vest te kopen in een winkel die een kleine 5000 kilometer van huis is gevestigd. Altijd leuk om te kunnen zeggen: “Dat vest, dat Nederlandse vest, heb ik in Amerika weten te kopen!”

In de paar uur die we door Boston slenterden hebben we een boel gezien. De NIKE-merkwinkel die ze hier hebben is bijvoorbeeld al groter dan de sportwinkel in de stad Amersfoort. Hier in de jeugdherberg lijkt het een kleine afvaardiging van het Europees Parlement. Nederlanders, duitsers, fransosen en nog wat onbekende talen uit Europa worden gevoerd in de lobby van de jeugdherberg.

Toen wij gisteravond bij een bank geld stonden te pinnen werd ons spontaan in het Nederlands succes gewenst voor de wedstrijd van vandaag. Na een kort gesprek met de jongedame die hier al een paar jaar woont en werkt besloten wij om de groep te overtuigen om in ‘the greatest bar’  naar de wedstrijd te gaan kijken. Er komen namelijk 250 Nederlanders uit alle hoeken van deze stad naar dat café om de overwinning van oranje te bekijken. Althans: dat hopen we.

Momenteel zit ik in de tuin van het hotel met de laptop op schoot terwijl er rondom mij overlegt wordt over de planning van vanmiddag. Het plan van ‘the greatest bar’  is erdoor en waarschijnlijk gaan we ook proberen om een ‘wolkenkrabber’ te bezoeken en van bovenuit foto’s te maken. Buitenkansje voor een fotograaf!

Daarna zullen we dus de wedstrijd gaan volgen om vervolgens onze spullen (loeizware rotkoffers) op te halen in de jeugdherberg. Vanaf daar vertrekken we richting het vliegveld om aan een lange reis terug naar huis te beginnen. Dan is het echt allemaal voorbij. Dit is dus ook waarschijnlijk het laatste berichtje uit Amerika en ik ben erg blij met iedereen die mij de afgelopen weken gevolgt heeft.

Blijf vooral nog terugkomen want over een aantal uur zal er natuurlijk een nabeschouwing volgen. Groeten uit Amerika!

Note: eigenlijk zit ik momenteel al in de tax-free zone van Bostons luchthaven maar ik plaats dit bericht pas omdat het gewoon onmogelijk was om een blogpost te plaatsen vanuit de jeugdherberg.

Ik heb hier ruim 12 dagen ‘gewoond’ en gewent aan het leven hier. De manier van omgaan die je in Nederland nergens tegenkomt, de prachtige zonsondergang maar ook vooral een goede wandeling op het strand. In twaalf dagen heb ik een heleboel mensen ontmoet die stuk voor stuk verschilden van elkaar: man/vrouw, dik/dun, rustig/druk, normaal/gestoord en allemaal zijn ze even vriendelijk tegen ons als groep gebleven. Ik heb nieuwe vriendschappen gesloten en deze vrienden iets beloofd: ik kom terug…

Dat terugkomen moet nog uitgezocht worden maar ik ken mijzelf inmiddels goed genoeg dat ik uiteindelijk toch voor elkaar krijg wat ik wil. Misschien niet studeren, maar terugkomen gaat zeker gebeuren! Het is wat lastig te onderhouden zo’n vriendschap op langere afstand, maar daar hebben ze facebook dan weer voor uitgevonden.

Vandaag was het de grote presentatie, het eindfeest, de uitreiking van de certificaten: één groot feest. De film was af, ook nu zeg ik er niet zoveel over, want dat zou de verassing bederven (hoewel ik er achter kwam dat ik nergens in de film verstopt zit) voor het thuisfront. Als de film over een poosje op youtube staat, zal ik die link vast kenbaar maken via dit blog, facebook, twitter, hyves en alle andere kanalen.

Nadat we met de hele groep, alle docenten en de organisatie naar onze film hadden gekeken, was het tijd voor de uitreiking van certificaten. Ik ontving, net als de rest van de groep, een certificaat voor deelname aan het 12-daagse studieprogramma op het SMCC. Die gaat bij de verzameling van de vorige VS-reis waar ik toen meerdere certificaten in de wacht sleepte.

Vanmiddag heb ik een grotere, betere en laatste fotoshoot gedaan voor zover ik verwacht aan deze kant van de grote plas. Kayli, een bewoonster van het studentenhuis waar wij met zijn allen verblijven, had vroeger al eens model gestaan en wist als fotograve waar je op zou moeten letten. Dat bleek al snel tijdens de shoot. Op eigen initiatief nam ze poses aan en speelde met de camera. Het resultaat mag er zeker wezen! Helaas dat Kayli naar Londen verhuist zodra ik terug verwacht te komen in South Portland. Daar moet nog iets op gevonden worden want het is super om met haar te mogen werken.

Ik had eigenlijk mijn koffers al in moeten pakken omdat wij morgen om  10:00 uur in een taxi stappen richting de grote bus naar Boston. Ik, zo lui als ik ben, zal morgen alle kleding en andere meuk wel in een koffer proppen zodat dat allemaal weer mee terug kan. Planning voor de komende 24 uur: slapen, wakker worden, ontbijten, douchen, koffers pakken, afscheid nemen en vertrekken. Vanaf daar zie ik wel weer waar ik terecht kom en hoe ik daar overleef.

Zo ben ik de afgelopen dagen erg druk geweest, net als een aantal anderen in de groep, met de film die we aan het maken zijn voor na de reis. Ik heb gisteren al een rough-cut gezien en die zag er aardig goed uit. Een paar dingetjes die nog veranderd moesten worden, maar het resultaat is zeker om over naar huis te schrijven wat ik dus dan ook zeker zal doen.

Er was heel wat beeldmateriaal opgenomen wat achteraf niet zo mooi was dan dat de cameraman dacht dat het zou zijn. Dus werd ik gisteren uit de klas gevist en met een camera de campus opgestuurd. Een klein uurtje later leverde ik  het bandje in waarvan ik hoopte dat mijn opnames beter zouden zijn. Tot nu toe heb ik de ‘director’  nog niet horen klagen of vragen voor nieuw materiaal, dus ik ga er vanuit dat het nu beter materiaal is.

Oké, wat heb ik dan gedaan de afgelopen dagen? In ieder geval ben ik erg druk met het opzetten van een vriendenkring en het verkrijgen van informatie over een studie hier op dit college. Deze beide activiteiten verlopen toch eigenlijk best goed. Zo goed zelfs dat ik mijzelf pasgeleden rond 01:00 uur aantrof in de lobby terwijl ik zat te kaarten met wat Amerikanen. Eergisteren heb ik met wat van die ‘buitenlanders’ zitten relaxen en gisteravond zijn we met de halve groep en wat leuks gaan doen in de binnenstad van South Portland. Live muziek, gezellige lichtjes en de geur van gebakken vis: leuke stad om rond te wandelen!

Wees gerust, we staan hier niet de hele dag in de binnenstad gezellig te zitten zijn. Nee, integendeel: die momenten komen mij te weinig voor. We hebben naast de lessen ’s morgens over IT (linux, windows, opensource) en ’s middags over Multimedia (filmen, monteren, bewerken), ook nog een programma met andere activiteiten. Zo zijn we inmiddels al tweemaal in een Amerikaanse rechtbank geweest.

Dinsdag, de eerste keer dat we daar heen gingen, werden we klaargestoomd om donderdag (gisteren dus) de rechtszaak te kunnen begrijpen. We zouden namelijk gaan kijken bij een echte federale rechtszaak waarin een verdachte ‘waarschijnlijk’  terug de bak in zou draaien omdat hij de fout in is gegaan tijdens zijn proefverlof.

Toen wij dan eindelijk donderdag in de rechtbank waren kwam de rechter, netjes gekleed in zo’n modieus tapijt, met de mededeling dat de verdachte onder het mes ging in het lokale ziekenhuis en de zitting dus was verzet. Geen rechtszaak dit jaar. Om toch een creatieve draai aan het programma te geven, werd er besloten om alsnog een rechtszaak te houden maar alle officiële plekken in te vullen door studenten uit onze groep. Eenmaal als openbaar aanklager en eenmaal als getuige vervulde ik mijn plichten in deze rechtszaken.

En nu zit ik dus in de laatste les van deze twee weken. We geven hier vanavond nog een afscheidsfeestje bij het kampvuur en moeten morgenochtend veel te vroeg alweer wakker worden. Terug naar Boston, het begin van de terugreis, het einde van de studiereis.