5 / Verhuizen
Inmiddels zijn we een paar dagen verder sinds mijn laatste weblogbericht. Er is ondertussen een hoop gebeurt. Ik ben dus niet alleen verhuisd naar een ander hostel, ik ben ondertussen ook verhuisd naar een andere plaats in een andere staat. Vorige week woensdag ben ik verhuisd naar de Farrington Inn. Een hostel aan de westkant van Boston, ruim een half uur van de binnenstad. De Farrington was een stuk goedkoper dan het YMCA hostel waar ik de eerste vier dagen verbleef met als gevolg dat ik er op luxe ook op achteruit ging.
Slapen kon op een kamer met drie anderen en ontbijten kon in een restaurantje om de hoek. Ik kwam ongeveer tegelijk aan met Noemie, een 26 jarige lerares uit Frankrijk en besloten samen wat te gaan lunchen, het was inmiddels twaalf uur geworden. Zij was net terug uit San Francisco en had er een trip van drie weken op zitten bij vrienden door het hele land. Ze zou de volgende dag terug vliegen naar Parijs en bleef dus nog één nacht slapen in het hostel in Boston. ’s Avonds zijn we wat gaan drinken in een tent in de lange drukke winkelstraat om de hoek: Harvard Avenue.
Terug aangekomen in het hostel ontmoette ik Phillipp, een jonge Duitse kok die vrijdag met een vriend die een semester aan Harvard studeerde, aan een rondreis begon aan de westkust. Blijkbaar is de Amerikaanse westkust nogal populair onder Europese toeristen. We besloten de volgende ochtend samen met Noemie te ontbijten in Steves Kitchen. Een klein maar gezellig ontbijtrestaurant op vier minuten lopen van het hostel. Na het ontbijt vertrok Noemie richting het vliegveld en Phillipp richting de stad. Hij was zijn wereldstekker vergeten.
’s Middags trof ik Phillipp op een bank in het hostel en vroeg me af of hij al plannen had voor het avondeten. Hij vertelde dat hij met een vriend een voetbalwedstrijd zou gaan kijken en of ik zin had om mee te gaan. De plannen die ik had liet ik varen en besloot met het Duitse gezelschap mee te gaan. ’s Avonds tegen twaalf dook ik mijn bed weer in bij het goedkope hostel. Ik had in één avond leren pokeren en door stom toeval zelfs nog gewonnen ook.
De volgende dagen trok ik al fotograferend door de binnenstad van Boston en deed daarbij ook het toeristische gebied van de stad even aan en maakte mij klaar voor vertrek naar Portland.
Momenteel verblijf ik dus weer in Portland. De stad waar ik gisteren inmiddels voor de derde keer mijn koffers plantte. Na een busreis van bijna twee uur stopte de bus ’s middags bij het busstation. Tijdens mijn trip van vorig jaar heb ik Briana leren kennen. Een studente van het SMCC waar wij toen in het studentenhotel verbleven. Zij was zo vrij geweest om mij een paar dagen in huis te nemen tot ik iets beters gevonden had. Ik had mijzelf per taxi naar het groene vrijstaande huis laten brengen dat aan alle eisen van een Amerikaanse woning voldeed: het was vrijstaand, van hout en vrij groot. Briana en haar huisgenoot hadden sinds kort twee kittens in huis, twee zwarte katjes van amper negen weken oud die vrijwel altijd voor wat spektakel in huis zorgden.
Gisteravond had Briana nachtdienst als radioloog in het ziekenhuis. Ze leidde me de benedenverdieping rond (de bovenverdieping is van iemand anders) en liet me mijn ‘bed’ zien. Een matras op de grond tussen de bank en de vensterbank zou twee nachten mijn bed zijn. Goed genoeg: het was minder ingezakt dan het bed in de Farrington Inn en met die twee rondrennende vlooienbalen zou ik mij niet vervelen als Briana aan het werk was. En zo geschiedde: ik bewerkte wat video’s en foto’s, keek een filmpje en viel in slaap. Tot om 5:00 uur één van de katjes bedacht dat ik misschien wel zou willen spelen. Dat probeerde hij duidelijk te maken door vanaf de bank op mij te springen. Na een paar rondes vond ik het wel weer genoeg. Zette het beestje een meter verderop en viel weer in slaap.
Vanmorgen moest ik in huis blijven. Briana was nog steeds aan het werk en ik verwachtte een pakketje van de postbode. Ik was mijn statief vergeten mee te nemen in het hostel in Boston. De hotelmedewerker heeft het verstuurd voordat ik goed en wel aangekomen was in Portland en het statief zou voor twaalf uur bezorgd worden. Rond elf uur was de postbode langs geweest en besloot ik op pad te gaan. Ik had een huurauto gereserveerd om de komende dagen iets flexibeler te zijn. In Boston was er elke vijf minuten wel een metro die vanaf elke plaats de stad in vertrok. Hier in Portland zijn er vijf buslijnen die soms op tijd rijden, en soms ook eigenlijk compleet ongeregeld. Daar komt bij dat de bus ruim een uur doet over een stukje waar een automobilist tien minuten over zou doen.
Na een paar handtekeningen vertrok ik met de gehuurde Toyota Corolla richting het huis van Briana. De kleinste auto die ze verhuurden op het vliegveld van Portland is voor Nederlandse begrippen nog een redelijke forse. Het was even wennen dat ik niet hoefde te schakelen. Amerikanen zijn vaak te lui om een koppelingspedaal in te trappen en tegelijk nog te schakelen ook. En dat iedere keer bij het optrekken. 90% van de auto’s hier zijn automaten en na een paar minuten had ik het ook onder de knie. Ik had ineens een voet over, dat wel.
Morgen vertrek ik naar een motel aan de rand van de stad maar gelukkig ben ik een stuk mobieler met de zilvergrijze huurautosleutels in mijn broekszak. Morgen heb ik nog een ander uitje op de kalender staan. Een paar steden verderop is morgen (en was vandaag) een vliegshow aan de gang. Ik kwam op dat idee omdat er tijdens de busreis spontaan een viertal F16’s met gekleurde rook over de bus vlogen. Daar moest dus iets aan de hand zijn. Na wat vluchtig googlewerk vond ik de website van het evenement: The Boston-Portsmouth Air Show. Morgen meer, als ik tenminste internet heb in het motel.
Ondertussen heb ik trouwens een paar filmpjes (filmpje 1, filmpje 2 (beter) en filmpje 3) en meer foto’s online gezet. Neem daar ook eens een kijkje.
So bye for now, see you and have a good one…
Amerika 2011 - 14-08-2011 om 04:25 - Eén reactie
Leuke stukjes Stephan, je talent in contacten leggen bewonder ik! Ga vooral zo door met schrijven.