2 / Parkeergemak
Na zo’n vertrek en begin van de reis kan het eigenlijk niet veel spannender worden. Je moet dan af en toe even een dagje rustig aan doen om de volgende dagen volledig los te kunnen gaan met fotograferen bijvoorbeeld. Vanmorgen heb ik eerst voor mijn trouwe lezers een weblog opgesteld om vervolgens na een gezond ontbijtje (zie afbeelding) de stad in te lopen om sportschoenen te kopen. De mijne waren na een dik seizoen steppen wel goed gehavend en toe aan vernieuwing. Daarom had ik ze ook niet meegenomen natuurlijk. Met een nieuwe telefoon op zak en nieuwe schoenen onder mijn bed is mijn verlanglijstje zo onderhand wel afgewerkt.
’s Middags ben ik met de camera de stad ingedoken. Helaas vandaag nog zonder resultaat. Hoewel ik mij prima vermaakt heb in de binnenstad van Boston heb ik nog geen moeite gedaan om iemand zover te krijgen om op de foto te gaan. Ik heb mijn zinnen gezet op een politieduo in een halve actiepose: de een staat heel mooi voor de auto terwijl de ander zijn aandacht probeert te trekken omdat ze blijkbaar naar een oproep moeten. Dat wordt mijn eerste opdracht dus.
Toen ik met mijn telefoon op de binnenplaats met Nederland zat te skypen viel mij op dat de camera aan de achterkant van de nieuwe telefoon niet werkte. Gelukkig is er altijd nog de Apple Store op 10 minuten lopen. Na de gigantische glazen trap drie keer beklommen te hebben en daarmee mijn dagelijkse training eigenlijk al achter de rug te hebben werd mijn nieuwe telefoon vervangen door een toestel waarvan de camera wel werkte. Zo kan het dus ook in Amerika.
Verder kwam ik door een foutje in de Metro spontaan op een operafestival over Shakespeare. Niet mijn ding maar goed genoeg om even in het gras neer te ploffen voor een korte pauze en een hotdog. Het OV in Boston begin ik inmiddels te begrijpen maar van het verkeer snap ik steeds minder. Ik ben (of was eigenlijk) steeds de enige die netjes bij het stoplicht bleef wachten tot hij over mocht steken. Alle, maar dan ook echt alle Amerikanen steken bij het rode handje op het voetgangersstoplicht gewoon over. Daar heb ik me dus maar overheen gezet. Even kijken en gewoon doorlopen.
Een ander leuk feit is de parkeerhulpen. Daar waar we in Nederland onze autosleutels enkel bij de duurdere restaurants afgeven, viel het mij en mijn twee nederlandse buren daarstraks bij het eten op dat het hier geen luxe blijkt om een parkeerservice voor je restaurant te hebben. De parkeerplaatsen (2 stuks) van het restaurant (hoofdgerecht: 11 euro) werden netjes beheerd door de grote meneer met “valet” op zijn rug. Eerst dachten we dat hij de meters bijvulde, maar hij bleek daadwerkelijk de auto ‘voor te rijden’. Of te starten als hij al op de voorste parkeerplaats stond. Na even googlen viel mij net op dat er zo zelfs Burger King restaurants zijn met een parkeermeneer voor de deur. Prima service en goed voor het gevoel. “Ik heb zitten eten bij een restaurant waar ze zelfs parkeerservice hadden…”
Dan nog even dit: ik ben dus begonnen met hardlopen. De eerste keer lopen in Boston op mijn nieuwe schoenen. Resultaat is 2,3 kilometer met een snelheid van 9,2 km/u. Niet slecht voor een beginner. Het was nog warm genoeg. Ik wil morgenochtend proberen om een nieuw stukje te lopen als het wat frisser is nog. Nu nog even wat drinken en lekker naar bed.
Amerika 2011 - 07-08-2011 om 04:45 - Geen reacties