1 / Hello world
De geruchtenmolen maakt overuren: “Ik heb nog geen weblog gezien”, “zou het een grapje zijn?” en “is hij eigenlijk wel weg?”. De telefoniste in de lobby van het YMCA hotel smeekte mij zojuist of ik “please zo soon as mogelijk” dat weblog wilde bijhouden omdat half Nederland ongerust begon te worden. Dus oké: het is nu 5:36 uur lokale tijd en ik kruip in mijn donkere kamer (to-do: ik moet zo even melden dat er geen verlichting meer werkt) achter mijn laptopje om Nederland te voorzien van het verslag van de heenreis.
Mijn weblogs blijven overigens gewoon in het Nederlands, de video’s gaan over in het Engels. “Video’s? Welke video’s?” Juist: ik heb gisteravond met veel pijn en moeite wat videobeelden samen weten te voegen waar ik straks nog met een leuk stemmetje een verhaaltje moet gaan inspreken. De video’s zullen hier ook aangekondigd worden. Gisteravond was ik gaar genoeg om geen verhaaltje meer in te spreken of een weblog te typen. Daarnaast wordt je ook een stuk moeier in een kamer zonder verlichting.
De heenreis ging eigenlijk bijzonder goed. Daar waar we vorig jaar met een groep ASA studenten de weg kwijt waren naar het hotel, hadden we die eigenlijk snel gevonden dit maal. “We? Je ging toch alleen?”. Ja ik ging alleen en ben nog steeds alleen. Er kwam enkel een klein dingetje tussen.
Nadat we vanaf Schiphol een poosje gevlogen hadden maakten we een stop in Ierland. Vliegtuig leeg, iedereen er uit en alle patienten voor Amerika naar de tax-free zone. Door de controles, beveiliging, etc. Toen ik net mijzelf had gesetteld naast een stopcontact en een beker fris bedacht ik dat ook mijn telefoon toe was aan een nieuwe lading stroom. En daar gingen we: mijn telefoon was weg. Normaal zie ik dingen over het hoofd dus na mijn tas en tafel driemaal binnenstebuiten gekeerd te hebben besefte ik me dat ik mijn telefoon niet in een bak had gelegd bij de veiligheidscheck waar tot zelfs je riem af moest. Dat wilde dus zeggen… Dus dan was mijn telefoon… Shit! Hij ligt nog aan boord!
Na de landing was ik mijzelf gaan klaarmaken, tassen gepakt en ik was weer even gaan zitten. Daar moest de telefoon uit mijn zak gevallen zijn. Tegen alle veiligheidsinstructies in had ik na de landing mijn telefoon al aangezet. Dat wilde zeggen dat ik mijzelf zou moeten kunnen bellen (als ik tenminste een telefoon had). De bediende van het restaurantje bood mij zijn telefoon aan, maar blijkbaar kun je hier niet zomaar internationale gesprekken voeren. “This service is…..” Met een “thanks” liep ik door. Ik was mijn enige communicatiemiddel verloren in de eerste 5 uur van mijn reis. Dat was 1, maar waar ging dat vliegtuig heen met mijn telefoon? Er schoten een aantal dingen door mijn hoofd tot ik bij een tafel verderop twee twintigers Nederlands hoorde praten. “Jullie spreken Nederlands?”. In no-time had ik een Nederlandse telefoon in mijn handen en kon ik mijzelf bellen. Na enkele seconden klonk er een Ierse “Hello!” aan de andere kant die mij vertelde dat hij de telefoon zou afgeven bij de gevonden voorwerpen desk. Meer over dit avontuur in mijn videolog.
Ik sprak de jongens nog even voor ik op pad ging naar de gevonden voorwerpen en hoorde dat zij ook onderweg waren naar Boston. Ik bedankte en nam afscheid. Deze jongens hebben mijn reis gered geloofde ik. Ik had het mobiele nummer van één van de heren dus ik zou ze morgen wel even bellen om ergens wat te drinken. Het tweetal kwam ik een paar uur later tegen buiten bij de bushalte van de luchthaven. Alsof het lot ermee speelde bleken zij precies dezelfde reis te maken als ik. Ze waren om 9:30 uur vertrokken van Amsterdam naar Dublin om door te vliegen naar Boston en ze waren nu onderweg naar 40 Berkeley. De jeugdherberg waar ik ook onderweg naar was. Na een voorstelronde besloten we de krachten te bundelen en niet veel later kwamen we aan bij de YMCA. Nog meer toeval zou toch niet mogelijk zijn? Jawel: de twee Nederlanders die ik dus stomtoevallig in Dublin op een vliegveld aansprak omdat ik mijn telefoon kwijt was, slapen nu 2 kamers verderop.
Gisteravond ben ik de stad even ingelopen. Die stad is slechts een kilometer lopen dus makkelijk te doen. Vandaag ga ik op zoek naar nieuwe sportschoenen zodat ik wat kan gaan hardlopen. Met weinig andere verplichtingen wil ik dat nu toch eens gaan oppakken. Na twee uur liep ik met pijn in mijn voeten tevreden het hotel weer binnen. Mijn oogst van de dag: een nieuwe iPhone, een Amerikaans telefoonnummer en een fles Jus ‘d Orange. Dat laatste kwam eigenlijk uit de avondwinkel om de hoek, maar was ik wel aan toe. Inmiddels kan ik dus bellen en gebeld worden op +1 (617) 899 2660. Even een testje gedaan naar mijn gastadres in Indianapolis en het werkte direct. Daar kan Nederland nog wat van leren.
Amerika 2011 - 06-08-2011 om 12:19 - Eén reactie
Stephan, ik zal je blog goed in de gaten houden, want ik heb van dit stukje alweer heerlijk genoten!
Take care and enjoy your stay!